Obligacje stałoprocentowe i indeksowane inflacją

Przykład

Wśród detalicznych obligacji skarbowych stałe oprocentowanie mają m.in. trzyletnie TOS, a inflacją indeksowane są m.in. czteroletnie COI i dziesięcioletnie EDO. Aktualne oprocentowanie i marże są w kalkulatorze obligacji, bo zmieniają się z kolejnymi emisjami.

Przykład na liczbach umownych: 10 000 zł w obligacjach o stałym oprocentowaniu 5% daje co roku 500 zł odsetek przed podatkiem. Obligacje indeksowane z marżą 1,5% przy inflacji 3% dają 4,5%, czyli 450 zł, a przy inflacji 7% dają 8,5%, czyli 850 zł. Gdyby inflacja spadła do 2%, indeksowane dałyby 3,5% (350 zł), a stałe nadal 500 zł.

Jak to działa i dlaczego to ważne

W obligacjach indeksowanych oprocentowanie kolejnego okresu to odczyt inflacji GUS rok do roku z miesiąca o dwa miesiące wcześniejszego niż początek okresu odsetkowego, plus marża z listu emisyjnego. Marża jest stała przez cały czas życia obligacji, a inflacja zmienia się co roku. Historyczne odczyty pokazuje kalkulator inflacji.

Wybór między tymi rodzajami to w praktyce założenie o przyszłej inflacji, której nikt nie zna z góry. Obligacje stałe dają pewność kwoty odsetek, indeksowane dają ochronę siły nabywczej, ale z niewiadomą wysokością odsetek w kolejnych latach.

Detaliczne obligacje skarbowe mają nominał 100 zł i można je oddać przed terminem wykupu za opłatą odejmowaną od należnych odsetek. Od odsetek pobierany jest 19% podatek Belki, chyba że obligacje są na IKE lub IKZE, gdzie obowiązują zasady tych kont.

Częste błędy

• Porównywanie samego oprocentowania w pierwszym roku. Przy obligacjach indeksowanych o wyniku decydują głównie marża i inflacja w kolejnych latach.
• Zakładanie, że obligacje indeksowane zawsze dają więcej. Gdy inflacja spada, oprocentowanie stałe może wypaść lepiej.
• Pomijanie opłaty za wcześniejszy wykup przy planowaniu. Obligacje oddane przed terminem dają mniej niż trzymane do końca.