ETF (fundusz notowany na giełdzie)

Przykład

ETF na S&P 500 to udział w 500 dużych spółkach amerykańskich w jednym zakupie. Przy cenie jednostki 400 zł wpłata 2 000 zł wystarcza na 5 jednostek, a ich wartość zmienia się razem z indeksem.

Przy rocznym koszcie 0,1% fundusz pobiera z każdych 10 000 zł około 10 zł rocznie, odejmując je od wartości jednostki. Fundusz z opłatą 2% pobrałby z tej samej kwoty około 200 zł rocznie. Jak taka różnica rośnie przez lata, pokazuje kalkulator kosztu opłat.

Jak to działa i dlaczego to ważne

ETF-em handluje się przez całą sesję po bieżącym kursie, a transakcja rozlicza się tak samo jak transakcja akcjami, na GPW w T+2. Jednostki zwykłych funduszy z TFI kupuje się natomiast po wycenie ustalanej raz dziennie, a nie po kursie z giełdy.

Na GPW notowane są ETF-y m.in. na WIG20, mWIG40 i indeksy zagraniczne, a przez brokerów z dostępem do giełd zagranicznych dostępne są tysiące ETF-ów notowanych np. w Niemczech czy w USA. Do kosztu ETF-u oprócz opłaty rocznej (TER) dochodzą prowizja maklerska, spread i ewentualne przewalutowanie.

ETF spada razem z rynkiem, który odwzorowuje: fundusz na indeks akcji nie chroni przed spadkiem indeksu. Ważne jest też, co fundusz robi z dywidendami, czyli czy jest akumulujący, czy dystrybuujący.

Częste błędy

• Utożsamianie ETF-u z bezpieczną inwestycją. Ryzyko ETF-u to ryzyko indeksu, który kopiuje.
• Patrzenie tylko na nazwę indeksu. Dwa ETF-y na ten sam indeks mogą różnić się opłatą, walutą, polityką dywidend i giełdą notowań.
• Pomijanie kosztów poza TER: spreadu przy mało płynnych ETF-ach i przewalutowania przy funduszach w obcej walucie.